Week 12: Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!
Tweede Pinksterdag 1 juni 2020, een euforische dag voor de Nederlander: de horeca gaat weer open! Het nieuwe normaal gaat weer een beetje terug naar het oude normaal. Waar we aan het begin van de crisis WC papier hamsterden, verdringen we elkaar nu op online reserveringssystemen om een timeslot van 1,5 uur tafelgeluk te bemachtigen. Eindelijk worden we weer ontzorgd! En laten we eerlijk zijn: dat hebben we na deze maandenlange lijdensweg ook wel een beetje verdiend. Gedurende al die weken mooi weer, hebben we in Pleasantville het borrel-roulatie systeem zelfstandig op gang gehouden. We hebben zelf bier ingeslagen, de lokale wijnhandelaren gesponsord, de voorraad koud moeten leggen en ook de catering kwam allemaal op de host aan. Vandaag mogen weer lekker aanschuiven. Het koude biertje verschijnt, hoppa, zomaar uit het niets voor je neus op tafel.
Toch moeten we zien of de restaurantbeleving gaat brengen wat we ervan hopen. Het lijkt een vrij transactioneel gebeuren te worden, beetje betaalde seks. Aan de deur worden we (even los van de temperatuurmeting) als royalty ontvangen, de klant is koning en we mogen los met de kaart. Maar ondertussen wordt de drank waarschijnlijk zo straf bijgeschonken dat we nauwelijks doorhebben dat we, na een turbo experience, binnen no time weer buiten staan! Ver weg zijn de dagen dat een avondje uit eten quality time met eindeloze gesprekken was. Toen avonden van zes uur al te kort waren, je de tijd verloor en de oppas in paniek moest bellen: ja sorry, ik kom er nu echt aan hoor! Nee, behalve als je uit eten gaat met kleine kinderen (dan is anderhalve uur vaak een hele prestatie), zou het zomaar kunnen dat we na een kort gevoel van extase, lichtelijk onbevredigd achterblijven.
Dat gezegd hebbende, consumeren is tegenwoordig natuurlijk wel een vorm van steun aan de medemens. Je moet de economie een beetje op gang houden en daar dragen degenen, die de lasten nog kunnen dragen, graag aan bij. Ik citeer een NCR kop: “Het leuke-dingen geld moet toch op”. Het brein werkt nu eenmaal zo dat het denkt in financiële potjes en het potje “buiten de deur consumeren” kan weer aangebroken worden. Al heb ik persoonlijk het gevoel dat ons leuke-dingen-potje 1-op-1 naar de Jumbo is gegaan! Zo bewijst ook mijn nieuwe uitzet van 10 dinerborden, 10 pastaborden en 10 kommen, goedgekeurd door Freek van Noortwijk. “Hallo Jumbo!”, ja daar ben ik weer. Ik dacht ook dat ik langer vooruit kon met mijn groot inkopen, maar de praktijk valt tegen. Of ik deze week een nieuwe culinaire creatie in petto heb? Nee, ik volg mijn standaard pad, dat scheelt tijd. Bovendien valt mijn autistisch menu in goede aarde bij de boys, dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Ja vrijdag en zaterdag trakteren wij onszelf wel op enige afwisseling en exclusiviteit, misschien zie je me dan voor wat exotische ingrediënten, maar grote kans dat ik het parcours dan zo beu ben, dat we halen. Zegeltjes erbij? Ja graag.
Deze maand kwam een deel van het leuke-dingen budget trouwens ook bij Justitie terecht. Het equivalent van een corona boete ging naar twee snelheidsovertredingen. Ik zag ze wel, de 100km per uur borden. Rood, nieuw, vrij duidelijk. Maar tja, ik was voor het eerst sinds de corona crisis op de weg. Volgde mijn standaard route A44, A4 naar Amsterdam en, net als financiële potjes, zitten rij-routes ook in het systeem. Dus keurig 120km en 130km per uur heen en terug. Naar de Decathlon op de zondagochtend, geen kip op de weg om me op andere gedachten te brengen. Tjing Tjing. De budget stuntstep pakte iets duurder uit (maar in ieder geval geen strafblad).
Nog een week sprokkel-uurtjes en dan gaan ook de scholen terug naar normaal. Respect voor iedere ouder die 3 maanden (ja echt, het waren 12 weken!), thuis-school heeft weten te combineren met baan, ondernemen, bewaken van eigen sanity, de inkoop riedel, de kook-riedel en god knows what voor andere kleine en grote zaken, die in een dag voorbij komen. Ooit lachen we om het feit dat we werkmail en zoom calls wisten te combineren met de strijd om kinderen dat minimale beetje werk te laten verzetten en dat we ondertussen ook nog een bedankje voor de leerkracht in elkaar wisten te flansen! Nu is het wachten op het 10-minutengesprek, waarin wij de juf en meester gaan vertellen wat ons opvalt in de leerhouding van ons kind. En als we volgend jaar ons leuke-dingen geld willen uitgeven aan een vlucht buiten seizoen, dan moet de school wel met heel goede argumenten komen waarom dat kleine beetje leerstof niet op afstand kan. Daarnaast wijst onderzoek uit dat ook kinderen er helemaal niet op zitten te wachten om 100% terug te gaan naar het oude normaal! Dat ze het fijn vinden om in hun eigen tempo en in rust te kunnen werken. Dat ze zich zelfstandig voelen doordat ze, net als papa en mama, digitaal kunnen werken. Een breder gedragen beeld van hoe jouw kind en het onderwijs werkt, is in meerdere opzichten een verrijkende ervaring.
Nog precies 6 weken en dan is het alweer zomervakantie. Laten we hopen dat het weer zo heerlijk blijft als het nu is. Af en toe afgewisseld met 1 of 2 dagen stevige buien, zodat de natuur ook wint, maar daartussen: let the sun shine! Dan zijn zelfs de 1,5 uur etentjes op de strand kleine ini-mini vakanties, en hebben we dat hele buitenland niet nodig. Dus laat je niet gek maken, lieve mensen. Dat alles straks weer kan, betekent niet dat je weer van alles moet. Een reset is pas een reset, als we de best-of van het oude normaal en het huidige normaal weten beet te pakken en omzetten in een duurzaam nieuw normaal. In ons consumptie- en reisgedrag, in het onderwijs, in het shapen van de toekomst van werk, maar ook in ons eigen beeld van wat we allemaal van onszelf moeten. Doe maar lekker normaal, dan doe je al gek genoeg!
Toch moeten we zien of de restaurantbeleving gaat brengen wat we ervan hopen. Het lijkt een vrij transactioneel gebeuren te worden, beetje betaalde seks. Aan de deur worden we (even los van de temperatuurmeting) als royalty ontvangen, de klant is koning en we mogen los met de kaart. Maar ondertussen wordt de drank waarschijnlijk zo straf bijgeschonken dat we nauwelijks doorhebben dat we, na een turbo experience, binnen no time weer buiten staan! Ver weg zijn de dagen dat een avondje uit eten quality time met eindeloze gesprekken was. Toen avonden van zes uur al te kort waren, je de tijd verloor en de oppas in paniek moest bellen: ja sorry, ik kom er nu echt aan hoor! Nee, behalve als je uit eten gaat met kleine kinderen (dan is anderhalve uur vaak een hele prestatie), zou het zomaar kunnen dat we na een kort gevoel van extase, lichtelijk onbevredigd achterblijven.
Dat gezegd hebbende, consumeren is tegenwoordig natuurlijk wel een vorm van steun aan de medemens. Je moet de economie een beetje op gang houden en daar dragen degenen, die de lasten nog kunnen dragen, graag aan bij. Ik citeer een NCR kop: “Het leuke-dingen geld moet toch op”. Het brein werkt nu eenmaal zo dat het denkt in financiële potjes en het potje “buiten de deur consumeren” kan weer aangebroken worden. Al heb ik persoonlijk het gevoel dat ons leuke-dingen-potje 1-op-1 naar de Jumbo is gegaan! Zo bewijst ook mijn nieuwe uitzet van 10 dinerborden, 10 pastaborden en 10 kommen, goedgekeurd door Freek van Noortwijk. “Hallo Jumbo!”, ja daar ben ik weer. Ik dacht ook dat ik langer vooruit kon met mijn groot inkopen, maar de praktijk valt tegen. Of ik deze week een nieuwe culinaire creatie in petto heb? Nee, ik volg mijn standaard pad, dat scheelt tijd. Bovendien valt mijn autistisch menu in goede aarde bij de boys, dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Ja vrijdag en zaterdag trakteren wij onszelf wel op enige afwisseling en exclusiviteit, misschien zie je me dan voor wat exotische ingrediënten, maar grote kans dat ik het parcours dan zo beu ben, dat we halen. Zegeltjes erbij? Ja graag.
Deze maand kwam een deel van het leuke-dingen budget trouwens ook bij Justitie terecht. Het equivalent van een corona boete ging naar twee snelheidsovertredingen. Ik zag ze wel, de 100km per uur borden. Rood, nieuw, vrij duidelijk. Maar tja, ik was voor het eerst sinds de corona crisis op de weg. Volgde mijn standaard route A44, A4 naar Amsterdam en, net als financiële potjes, zitten rij-routes ook in het systeem. Dus keurig 120km en 130km per uur heen en terug. Naar de Decathlon op de zondagochtend, geen kip op de weg om me op andere gedachten te brengen. Tjing Tjing. De budget stuntstep pakte iets duurder uit (maar in ieder geval geen strafblad).
Nog een week sprokkel-uurtjes en dan gaan ook de scholen terug naar normaal. Respect voor iedere ouder die 3 maanden (ja echt, het waren 12 weken!), thuis-school heeft weten te combineren met baan, ondernemen, bewaken van eigen sanity, de inkoop riedel, de kook-riedel en god knows what voor andere kleine en grote zaken, die in een dag voorbij komen. Ooit lachen we om het feit dat we werkmail en zoom calls wisten te combineren met de strijd om kinderen dat minimale beetje werk te laten verzetten en dat we ondertussen ook nog een bedankje voor de leerkracht in elkaar wisten te flansen! Nu is het wachten op het 10-minutengesprek, waarin wij de juf en meester gaan vertellen wat ons opvalt in de leerhouding van ons kind. En als we volgend jaar ons leuke-dingen geld willen uitgeven aan een vlucht buiten seizoen, dan moet de school wel met heel goede argumenten komen waarom dat kleine beetje leerstof niet op afstand kan. Daarnaast wijst onderzoek uit dat ook kinderen er helemaal niet op zitten te wachten om 100% terug te gaan naar het oude normaal! Dat ze het fijn vinden om in hun eigen tempo en in rust te kunnen werken. Dat ze zich zelfstandig voelen doordat ze, net als papa en mama, digitaal kunnen werken. Een breder gedragen beeld van hoe jouw kind en het onderwijs werkt, is in meerdere opzichten een verrijkende ervaring.
Nog precies 6 weken en dan is het alweer zomervakantie. Laten we hopen dat het weer zo heerlijk blijft als het nu is. Af en toe afgewisseld met 1 of 2 dagen stevige buien, zodat de natuur ook wint, maar daartussen: let the sun shine! Dan zijn zelfs de 1,5 uur etentjes op de strand kleine ini-mini vakanties, en hebben we dat hele buitenland niet nodig. Dus laat je niet gek maken, lieve mensen. Dat alles straks weer kan, betekent niet dat je weer van alles moet. Een reset is pas een reset, als we de best-of van het oude normaal en het huidige normaal weten beet te pakken en omzetten in een duurzaam nieuw normaal. In ons consumptie- en reisgedrag, in het onderwijs, in het shapen van de toekomst van werk, maar ook in ons eigen beeld van wat we allemaal van onszelf moeten. Doe maar lekker normaal, dan doe je al gek genoeg!
Reacties
Een reactie posten