Week 3 en 4: de wereld draait door
Pasen 2020. Precies een maand geleden daalde de “intelligente lock-down” als een surrealistische droom op Nederland neer. Een science fiction film, die werkelijkheid werd: de mensheid blijkt ondergeschikt aan een microscopische supermacht. Inmiddels leven we in een nieuwe realiteit. De mens is flexibel, we passen ons aan, en, als de omstandigheden het toelaten, zien we het positieve ervan in. Er is ook veel goed nieuws! Op mondiaal niveau zijn, voor het eerst in 20 jaar, op 200 km afstand vanuit India de besneeuwde toppen van de Himalaya zichtbaar. De lucht is niet alleen strakblauw, maar de impact van de wereldwijde lock-down op de luchtkwaliteit is hoopvoller, dan de uitkomst van 100 klimaatconferenties! Dieren vullen de straten. Ruimte. Stilte. De aarde komt voelbaar op adem.
Op microniveau lijken we ook een beetje op adem te komen. Wat vooral het gevolg is van de sociale lock-down. Natuurlijk begeeft lang niet iedereen zich in dezelfde comfortabele positie, maar de cirkel om mij heen heeft het goed en lijkt niet ontevreden met de nieuwe sociale norm. “Heerlijk, een lege agenda!” “Een reset met het gezin” “Eigenlijk mis ik X of Y helemaal niet!”. Het is een vrij eensgezind geluid. Een stiekeme slaak van opluchting... Even geen week en weekend vullend sport- en sociaal programma. Er is zelfs weer ruimte voor spontaniteit! Gisterochtend stuurde buurman Jan op zijn verjaardag een uitnodiging voor een stukje taart (op voorwaarde dat je je eigen bord en vork zou meenemen). En jawel, surprise, iedereen kan! Wel met 1,5 meter afstand in een relatief klein gezelschap natuurlijk, dat is en blijft wennen. Maar geen gepuzzel met agenda’s, geen oppas logistiek, geen gedoe. Spontane gezelligheid met een paar families op de stoep voor je eigen huis. Nog altijd in de zon, die net als het corona virus, kwam en bleef. Wat wil een mens nog meer?
Ook met de gemeenschappelijke afkickverschijnselen lijkt het mee te vallen. Het scheelt natuurlijk dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten; de FOMO gevoelens komen wat tot bedaren. Ja, I’m Missing Out, maar de Fear Of dat het gras bij de buren groener is, valt weg! Hier en daar wordt er digitaal geborreld, maar niemand belandt digitaal in de Gouwe! Einde dag gaan de gordijnen dicht, gaat het journaal aan en kijken we een Netflix serie. Bij de buren: hetzelfde verhaal. En dat vinden we (stiekem) best wel even lekker rustig. Het geeft te denken... We plannen en doen het toch allemaal vrijwillig? Het zijn toch (voor het overgrote deel) leuke activiteiten, die wegvallen? Absoluut! We missen sport en contact met mensen buiten onze eigen bubbel. En als we het niet al missen, dan gaan we het missen! Maar de optelsom der dingen, hoe leuk ook, wordt ons allemaal soms ietsjepietsje teveel. De noodgedwongen pauze valt best in goede aarde.
De vraag is of we de upside van de pauze-stand kunnen vasthouden. Als de 1,5 meter maatschappij de komende 1 tot 2 jaar inderdaad stand houdt, dan kan het toch niet anders dat we, collectief en individueel, een aantal waardevolle lessen trekken uit het leven voor- en na corona? Als de situatie 'slechts' een maand had geduurd, dan waren we, zonder twijfel, weer in al onze oude patronen gevallen. Bij drie maanden verandert er misschien iets wezenlijks in ons denken. Maar als we deze way of living een jaar, of zelfs langer, moeten volhouden, dan kan het bijna niet anders dan dat er een fundamentele verandering plaatsvindt in ons systeem! Dat het bedrijfsleven er dan niet alleen (eindelijk) achterkomt dat het gekkenwerk is om voor een meeting van drie uur naar Chicago te vliegen, maar dat het dan ook blijvend is ingericht op het ‘nieuwe’ werken op afstand. Dat de politiek zoveel sociale en economische hervormingen zal moeten doorvoeren, om deze crisis te boven te komen, dat fundamentele agenda's, zoals die van het klimaat, daar best in meegenomen kunnen worden. Dat wij, brave burgers, beseffen dat we ook best gelukkig kunnen zijn, als we iets minder consumptiegedrag vertonen.
We zitten er nog middenin. Het is veel te vroeg om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Zeker omdat we allemaal, vroeg of laat, op een of andere manier zullen worden getroffen. Qua gezondheid, financieel. Tot nu toe voelt het voor mij als een ongeplande sabbatical. Niet dat ik niks te doen heb. Het runnen van school en thuis neemt voldoende tijd in beslag. Ik moest wel lachen om een tekst die voorbij kwam: "And just like that, nobody asked a stay-at-home mum what she does all day, ever again!" Maar einde middag ben ik steevast voor de deur op mijn bankje in de zon te vinden. Er is altijd wel iemand toe aan een volwassen gesprek en, na een kop thee, trek je dan toch al snel een wijntje open. Zwaan kleef aan en zo heb je zelfs in kleine gezelschappen, de panorama stand van je camera nodig om het moment vast te leggen! "Als ik nu door corona wordt getroffen, sta ik toch even raar te kijken van de onwelkome stoorzender in mijn mellow life!" grapte ik deze week. Nothing lasts forever, dus ik pluk de dag! Ondertussen maakt de onverwachtse wending creatief. Creativiteit, die ik hard nodig heb, om mezelf te heruitvinden. Als mijn buffer opdroogt, zal ik toch mijn aandeel in het brood op de plank moeten en vooral willen bijdragen. Ik vertrouw op de goede afloop. De wereld draait door, in een ongekend nieuwe modus. Laten wij er dan maar een positieve draai aan geven!
Op microniveau lijken we ook een beetje op adem te komen. Wat vooral het gevolg is van de sociale lock-down. Natuurlijk begeeft lang niet iedereen zich in dezelfde comfortabele positie, maar de cirkel om mij heen heeft het goed en lijkt niet ontevreden met de nieuwe sociale norm. “Heerlijk, een lege agenda!” “Een reset met het gezin” “Eigenlijk mis ik X of Y helemaal niet!”. Het is een vrij eensgezind geluid. Een stiekeme slaak van opluchting... Even geen week en weekend vullend sport- en sociaal programma. Er is zelfs weer ruimte voor spontaniteit! Gisterochtend stuurde buurman Jan op zijn verjaardag een uitnodiging voor een stukje taart (op voorwaarde dat je je eigen bord en vork zou meenemen). En jawel, surprise, iedereen kan! Wel met 1,5 meter afstand in een relatief klein gezelschap natuurlijk, dat is en blijft wennen. Maar geen gepuzzel met agenda’s, geen oppas logistiek, geen gedoe. Spontane gezelligheid met een paar families op de stoep voor je eigen huis. Nog altijd in de zon, die net als het corona virus, kwam en bleef. Wat wil een mens nog meer?
Ook met de gemeenschappelijke afkickverschijnselen lijkt het mee te vallen. Het scheelt natuurlijk dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten; de FOMO gevoelens komen wat tot bedaren. Ja, I’m Missing Out, maar de Fear Of dat het gras bij de buren groener is, valt weg! Hier en daar wordt er digitaal geborreld, maar niemand belandt digitaal in de Gouwe! Einde dag gaan de gordijnen dicht, gaat het journaal aan en kijken we een Netflix serie. Bij de buren: hetzelfde verhaal. En dat vinden we (stiekem) best wel even lekker rustig. Het geeft te denken... We plannen en doen het toch allemaal vrijwillig? Het zijn toch (voor het overgrote deel) leuke activiteiten, die wegvallen? Absoluut! We missen sport en contact met mensen buiten onze eigen bubbel. En als we het niet al missen, dan gaan we het missen! Maar de optelsom der dingen, hoe leuk ook, wordt ons allemaal soms ietsjepietsje teveel. De noodgedwongen pauze valt best in goede aarde.
De vraag is of we de upside van de pauze-stand kunnen vasthouden. Als de 1,5 meter maatschappij de komende 1 tot 2 jaar inderdaad stand houdt, dan kan het toch niet anders dat we, collectief en individueel, een aantal waardevolle lessen trekken uit het leven voor- en na corona? Als de situatie 'slechts' een maand had geduurd, dan waren we, zonder twijfel, weer in al onze oude patronen gevallen. Bij drie maanden verandert er misschien iets wezenlijks in ons denken. Maar als we deze way of living een jaar, of zelfs langer, moeten volhouden, dan kan het bijna niet anders dan dat er een fundamentele verandering plaatsvindt in ons systeem! Dat het bedrijfsleven er dan niet alleen (eindelijk) achterkomt dat het gekkenwerk is om voor een meeting van drie uur naar Chicago te vliegen, maar dat het dan ook blijvend is ingericht op het ‘nieuwe’ werken op afstand. Dat de politiek zoveel sociale en economische hervormingen zal moeten doorvoeren, om deze crisis te boven te komen, dat fundamentele agenda's, zoals die van het klimaat, daar best in meegenomen kunnen worden. Dat wij, brave burgers, beseffen dat we ook best gelukkig kunnen zijn, als we iets minder consumptiegedrag vertonen.
We zitten er nog middenin. Het is veel te vroeg om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Zeker omdat we allemaal, vroeg of laat, op een of andere manier zullen worden getroffen. Qua gezondheid, financieel. Tot nu toe voelt het voor mij als een ongeplande sabbatical. Niet dat ik niks te doen heb. Het runnen van school en thuis neemt voldoende tijd in beslag. Ik moest wel lachen om een tekst die voorbij kwam: "And just like that, nobody asked a stay-at-home mum what she does all day, ever again!" Maar einde middag ben ik steevast voor de deur op mijn bankje in de zon te vinden. Er is altijd wel iemand toe aan een volwassen gesprek en, na een kop thee, trek je dan toch al snel een wijntje open. Zwaan kleef aan en zo heb je zelfs in kleine gezelschappen, de panorama stand van je camera nodig om het moment vast te leggen! "Als ik nu door corona wordt getroffen, sta ik toch even raar te kijken van de onwelkome stoorzender in mijn mellow life!" grapte ik deze week. Nothing lasts forever, dus ik pluk de dag! Ondertussen maakt de onverwachtse wending creatief. Creativiteit, die ik hard nodig heb, om mezelf te heruitvinden. Als mijn buffer opdroogt, zal ik toch mijn aandeel in het brood op de plank moeten en vooral willen bijdragen. Ik vertrouw op de goede afloop. De wereld draait door, in een ongekend nieuwe modus. Laten wij er dan maar een positieve draai aan geven!
Reacties
Een reactie posten