Week 1: Life is what happens when you’re busy making other plans
Zondagochtend 7:24 uur. Vandaag een week geleden kregen we te horen dat de scholen tot 6 april gesloten blijven. Het lijkt een maand geleden! De afgelopen 7 dagen is alles in een sneltreinvaart tot stilstand gekomen. Iedere dag brengt een nieuw perspectief. Op vandaag de dag en op de langere termijn. Leek drie weken lockdown van scholen afgelopen zondag een eeuwigheid (“een halve zomervakantie, hoe gaan we dat doen?!”), vandaag weten we wel beter. Als een golf is het virus kracht aan het opbouwen, maar het moet nog breken. Wij nuchtere Hollanders staan in ontzag toe te kijken, maar lijken niet te kunnen beseffen dat we door diezelfde golf overspoeld gaan worden.
In huize Janssen ziet de dagelijkse besturing er acuut anders uit. We passen ons noodgedwongen aan aan onze nieuwe realiteit. Vorige week was ik nog organisatieadviseur voor snelgroeiende scale-ups. Morgen word ik wakker met een nieuwe calling: fulltime moeder en thuisjuf. Zoals veel bedrijven, heeft mijn grootste opdrachtgever een reeks maatregelen genomen om het bedrijf door onzekere tijden te leiden. Een van de maatregelen is het ontbinden van de negen overeenkomsten met ZZP-ers en daar ben ik er één van. Geen werk, geen inkomen en voorlopig is iedere inspanning om daar verandering in te brengen kansloos. De wereld wordt kleiner, mijn wereld wordt kleiner.
Terwijl ik beneden zit met de kinderen en mij tijdelijk schik in een klassieke rolverdeling, heeft manlief Julius boven een callcenter ingericht. Als hoofd bedrijfsvoering en onderdeel van crisismanagement bij de NS, een vitale organisatie, heeft hij meer dan genoeg uitdagingen op zijn bord liggen. Gelukkig maar, voor onze Thuis BV. En al prijst hij zich gelukkig want hij werkt er met plezier, alle uitdagingen telefonisch managen blijkt lichtelijk gekmakend. Af en toe steek ik mijn kop om de deur, communiceren we staccato in gebarentaal en zet ik een raampje open om de boel een beetje te luchten. Na 8 uur bellen, inclusief powerlunch met collega’s op mute, compenseert hij het zitten met noeste arbeid in de tuin. De heg en 5 fruitbomen zijn inmiddels tot op de stam gesnoeid. Lenteklaar!
Back to school. Gelukkig heb ik, net als iedereen, inmiddels wat werkervaring opgedaan. Ik heb er al één week stage als docent op zitten en ik vond het bepaald geen walk in the park! Leerstof dat op verschillende niveaus is verdeeld over boeken, schriften, printjes en online opdrachten; de jongens op tijd in google hangouts en google meets krijgen en experimenteren met pedagogische aanvliegroutes om te zorgen dat de kantjes er niet van af worden gelopen, zijn een paar van de eerste uitdagingen waarbij ik tegen (mezelf) aan liep. “Heb je dat nu gedaan of niet?” “Maaam, ik heb snap er niks van” “Deze som kan helemaal niet, dat is een fout van het boek!” enzovoort. Toch is het niet het lesmateriaal of de technische apparatuur, dat je mist in het thuis lesgeven, het zijn de vreemde ogen, die dwingen. “Praat je ook zo tegen meester Aaron?” “Luister, ik doe ook mijn best ok, even dimmen met die grote mond van je!” Het is inderdaad een kans om je kind beter te leren kennen...
Ondertussen staat de watsapp roodgloeiend. Je wilt een beetje in contact blijven met de volwassen wereld, je peers, die hetzelfde doormaken. Een afwisseling van hilarische, confronterende en inspirerende foto’s en filmpjes worden massaal gedeeld. Iedereen kan zich erin herkennen en iedereen zit in hetzelfde schuitje. Het gevoel op dag 2 had voor mij niet beter in beeld gebracht kunnen worden door kermit de kikker en de Brit die op de vraag of hij "A, in quarantaine wilde met zijn vrouw en kind of B..." without a doubt “B!” antwoordde, zaten deze week in mijn top 3. Toegegeven de lol gaat er wel een beetje af als je dezelfde posts via drie kanalen tegelijk binnen krijgt, maar een beeld zegt toch vaak meer dan 1000 woorden.
Ondertussen treedt het besef van de impact van het virus steeds sterker op de voorgrond. Aan huis gebonden zijn, geeft (als je de telefoon even weglegt) de nodige tijd voor bezinning. Op je eigen leven en op het grotere geheel. Ja, de omschakeling is best even uitdagend. Maar er stonden natuurlijk tal van mooie momenten tegenover. Zoals Benjamin, die uit het bad sprong en een dikke knuffel gaf omdat hij “het zo fijn vind dat je er altijd bent!” Om te vertragen en de tijd te nemen, omdat we toch geen weekend programma hebben. Om voor onze oudere buren te koken, omdat zij niet meer buiten komen. Dat de vader van mijn beste vriendin van vroeger, ondanks het terugdringen van een gastenlijst van 600 naar 40, een waardig afscheid heeft gekregen. Dat we mijn moeder, oma, die gister 70 is geworden, ook op afstand een jarig gevoel hebben gegeven. Dat de zon na maanden van regen weer volop schijnt. Een gezellig praatje op straat met je eigen kop thee in de hand. Het simpele besef dat je ook zonder toeters en bellen het leven kunt vieren.
In huize Janssen ziet de dagelijkse besturing er acuut anders uit. We passen ons noodgedwongen aan aan onze nieuwe realiteit. Vorige week was ik nog organisatieadviseur voor snelgroeiende scale-ups. Morgen word ik wakker met een nieuwe calling: fulltime moeder en thuisjuf. Zoals veel bedrijven, heeft mijn grootste opdrachtgever een reeks maatregelen genomen om het bedrijf door onzekere tijden te leiden. Een van de maatregelen is het ontbinden van de negen overeenkomsten met ZZP-ers en daar ben ik er één van. Geen werk, geen inkomen en voorlopig is iedere inspanning om daar verandering in te brengen kansloos. De wereld wordt kleiner, mijn wereld wordt kleiner.
Terwijl ik beneden zit met de kinderen en mij tijdelijk schik in een klassieke rolverdeling, heeft manlief Julius boven een callcenter ingericht. Als hoofd bedrijfsvoering en onderdeel van crisismanagement bij de NS, een vitale organisatie, heeft hij meer dan genoeg uitdagingen op zijn bord liggen. Gelukkig maar, voor onze Thuis BV. En al prijst hij zich gelukkig want hij werkt er met plezier, alle uitdagingen telefonisch managen blijkt lichtelijk gekmakend. Af en toe steek ik mijn kop om de deur, communiceren we staccato in gebarentaal en zet ik een raampje open om de boel een beetje te luchten. Na 8 uur bellen, inclusief powerlunch met collega’s op mute, compenseert hij het zitten met noeste arbeid in de tuin. De heg en 5 fruitbomen zijn inmiddels tot op de stam gesnoeid. Lenteklaar!
Back to school. Gelukkig heb ik, net als iedereen, inmiddels wat werkervaring opgedaan. Ik heb er al één week stage als docent op zitten en ik vond het bepaald geen walk in the park! Leerstof dat op verschillende niveaus is verdeeld over boeken, schriften, printjes en online opdrachten; de jongens op tijd in google hangouts en google meets krijgen en experimenteren met pedagogische aanvliegroutes om te zorgen dat de kantjes er niet van af worden gelopen, zijn een paar van de eerste uitdagingen waarbij ik tegen (mezelf) aan liep. “Heb je dat nu gedaan of niet?” “Maaam, ik heb snap er niks van” “Deze som kan helemaal niet, dat is een fout van het boek!” enzovoort. Toch is het niet het lesmateriaal of de technische apparatuur, dat je mist in het thuis lesgeven, het zijn de vreemde ogen, die dwingen. “Praat je ook zo tegen meester Aaron?” “Luister, ik doe ook mijn best ok, even dimmen met die grote mond van je!” Het is inderdaad een kans om je kind beter te leren kennen...
Ondertussen staat de watsapp roodgloeiend. Je wilt een beetje in contact blijven met de volwassen wereld, je peers, die hetzelfde doormaken. Een afwisseling van hilarische, confronterende en inspirerende foto’s en filmpjes worden massaal gedeeld. Iedereen kan zich erin herkennen en iedereen zit in hetzelfde schuitje. Het gevoel op dag 2 had voor mij niet beter in beeld gebracht kunnen worden door kermit de kikker en de Brit die op de vraag of hij "A, in quarantaine wilde met zijn vrouw en kind of B..." without a doubt “B!” antwoordde, zaten deze week in mijn top 3. Toegegeven de lol gaat er wel een beetje af als je dezelfde posts via drie kanalen tegelijk binnen krijgt, maar een beeld zegt toch vaak meer dan 1000 woorden.
Ondertussen treedt het besef van de impact van het virus steeds sterker op de voorgrond. Aan huis gebonden zijn, geeft (als je de telefoon even weglegt) de nodige tijd voor bezinning. Op je eigen leven en op het grotere geheel. Ja, de omschakeling is best even uitdagend. Maar er stonden natuurlijk tal van mooie momenten tegenover. Zoals Benjamin, die uit het bad sprong en een dikke knuffel gaf omdat hij “het zo fijn vind dat je er altijd bent!” Om te vertragen en de tijd te nemen, omdat we toch geen weekend programma hebben. Om voor onze oudere buren te koken, omdat zij niet meer buiten komen. Dat de vader van mijn beste vriendin van vroeger, ondanks het terugdringen van een gastenlijst van 600 naar 40, een waardig afscheid heeft gekregen. Dat we mijn moeder, oma, die gister 70 is geworden, ook op afstand een jarig gevoel hebben gegeven. Dat de zon na maanden van regen weer volop schijnt. Een gezellig praatje op straat met je eigen kop thee in de hand. Het simpele besef dat je ook zonder toeters en bellen het leven kunt vieren.
Mooi naam, je vat het treffend in een goed verhaal. Dank!
BeantwoordenVerwijderen