Week 7 en 8: Carpe diem

Zondag 3 mei...de tijd vliegt. We gaan week 8 van de grote Thuis-show in. De woonkamer is getransformeerd van privé school naar vakantiedomein, maar alleen met de juiste mindset ervaar je het verschil. Ik lijk de juiste pet even niet te kunnen vinden. Meer dan ik doorhad, voel ik dat ik toe ben aan een change of scene & een change of focus. Mijn dagelijkse activiteiten worden verraden door slijtageplekken in de vloer. Ding-dong. Wandeling naar voordeur. “Hoi. Nee, ik weet niet waar Hugo is, ergens in het blokje”. Ding-dong. “Ja Ben is er, hij komt zo naar buiten, ok?” Een ding-dong of wat verder, hebben we alle leeftijdsgebonden onderwerpen wel zo’n beetje gecovered: voedselbevoorrading, gadget bevoorrading, trui-aan-trui-uit, wie wel of niet meespeelt, step halen, nee fiets, toch step, skateboard, mag ik naar skatepark, mag ik even gamen, mag iemand mee gamen, dorst, plassen, snoepjes tijd, maar ik wil liever een ijsje...mam, wat eten we vanavond?! Over eten gesproken, het tweede slijtagespoor is te vinden tussen het kookeiland en het tosti-apparaat. Ik heb berekend dat ik de afgelopen 7 weken een kleine 200 tosti’s heb uitgeserveerd! De wekelijks “expeditie” naar de kaasboer is noodzakelijk om deze geoliede machine op gang te houden. Een derde slijtagespoor gaat richting de wasmachine.

Ik ben een beetje moe, merk ik. Van het con-ti-nu in herhaling vallen. Paulo Coelho’s spreuk: “If you think adventure is dangerous, try routine; it is lethal” slaat voor mij de spreekwoordelijk spijker op de kop. Ruim je bakje op, hallo wat dacht je van de WC doorspoelen, deur achter je dicht doen, ja die deur dus ook, schoenen neerzetten waar ze horen, jas op de kapstok, bestek heeft een functie, game uit, ja nu, ja nu is nu. NU! Ergens had ik de (naïeve) hoop dat, met als constante factor twee ouders aan het roer, we deze periode opvoedkundig wat meters zouden maken. Geen gesjoemel met scherm- en game beleid in de overdracht tussen oma’s, oppassen en ouders, maar één lijn. De realiteit valt ietwat tegen. Ik besef dat de mens er 18 jaar over doet om volwassen te worden, met afstand de traagste van het hele dierenrijk, maar dat het zó lang duurt om deze basisbeginselen tussen de oren te krijgen, stemt me soms lichtelijk wanhopig. Zucht.

Zo, dat moest er even uit. Gelukkig staat er heel wat tegenover, zoals de grote sprongen in zelfstandigheid. Hugo is deze week voor het eerst alleen op de fiets naar Leiden gegaan en dat is toch heel wat als je 8 jaar bent! Met een big smile fietste hij de straat uit. Rugzakje om met alleen een iphone erin. Een lege iphone weliswaar, zonder abonnement en met kapot scherm, maar dat was dan ook de missie: dat ding aan de praat krijgen en het toe-eigenen. Dat er op de heenweg geen muziek uit de oortjes kwam, deed niks af aan het nieuwe coole imago! (gelukkig maar want als die het wel doet, mag hij uiteraard niet met muziek op pad!). Benjamin wordt aanstaande vrijdag 7 jaar en is daarmee kuiken af. Onze kleine dare-devil, die overal vol induikt. Skateboarden is de nieuwe bezigheid, samen met stuntsteppen. Geheel zelfstandig heeft hij een skateboard met alles erop en eraan uitgezocht in de in het straatbeeld ietwat a-typische skateboard winkel in de Kempenaerstraat. Ik was alleen nodig om de pinpas erdoor heen te halen en duidelijk te maken hoeveel nachtjes hij moet wachten, totdat hij het als cadeau voor zijn verjaardag krijgt. Aan de andere kant blijft Benjamin de Benjamin. Een ongeleid projectiel, die pas leert als hij keihard tegen een muur oploopt. Zoals gister, toen hij tijdens het inparkeren opeens voor de auto sprong, om vervolgens met een paniekerige blik papa proberen duidelijk te maken dat zijn voet klem zat onder het voorwiel. Ik geloof heilig dat hij een engeltje op zijn schouder heeft; dat Opi hem van bovenaf af en toe wat levenslessen toeschiet in de hoop dat er een kwartje valt. Lesson learned, hoop je. Maar nog geen 24 uur later krijgen we een berichtje uit de buurt dat hij met de step de weg op vloog en een auto op het nippertje kon stoppen. Ook niet de eerste keer. Ik hoop dat die paar dagen tot aan zijn verjaardag net dat verschil in ontwikkeling maken... it takes a village to raise Ben!

Inmiddels was gister Dodenherdenking, de dag in het jaar die al het klein menselijk leed in perspectief plaatst. We hebben een heerlijke duin en strandwandeling gemaakt. Strakblauwe lucht, diepblauwe zee, de kleuren in de natuur lijken nog nooit zo helder geweest. Daarna hebben we de kinderen gestald en zijn we met z'n tweeën 35km om de Kaag gaan fietsen. Op die momenten vallen alle oplopende gevoelens van irritatie direct van mij af. Want impulsrijk is deze periode wel. Voor personen zoals ik, die houden van (kinder) gezelligheid, maar me-time nodig hebben om op te laden, is het af en toe lastig wapenen tegen de continue prikkels. Natuurlijk helpt een blokje om, een kop koffie met een krantje of even op de mountainbike springen. Muziekje aan...alles van je af laten glijden. Maar het is en blijft een intense periode. Intens mooi, maar op momenten ook intens intens! Ik kan alleen maar denken aan gezinnen, die met drie kinderen en een hond in een flatje in Rome of Barcelona wonen. Je zou me op kunnen vegen!!

Na duister komt licht. Vandaag is 5 mei. Een extra bijzondere dag omdat we dit jaar binnenshuis vieren dat we 75 jaar in vrijheid leven. Eigenlijk zou ik de eerste twee alinea's uit schaamte moeten wissen. En toch, we leven nu. En het Nu heeft een eigen realiteit. Zolang je je eigen waarheid maar in perspectief kunt blijven plaatsen (ken je geschiedenis), moet je alles kunnen delen. Vandaag overheerst dankbaarheid. Vanuit het besef dat het leven in a blink of an eye een heel andere wending kan nemen. Carpe diem!