Week 2: Groundhog Day

6:44 uur. Benjamin staat naast ons bed. “Ik wil NU TV kijken!” “Ook goeiemorgen...Nee Ben, de TV gaat niet voor 7 uur aan.” “Maar dat is nog suuuper lang!” “Nee Ben, dat is niet super lang, stil, en kijk maar naar de klok tot het zeven-nul-nul is” Weer de gefrustreerde uithaal, alsof hij dit voor het eerst hoort. “En als je Hugo wakker maakt, is er helemaal geen TV!” Grommend geeft hij zich over... “Zeven-nul-nul, ik ga naar beneden!!” Ik zucht en draai me nog een keer om. Mindful spreek ik mezelf toe dat de dagen weliswaar copy-paste op dezelfde manier van start gaan, en dat het programma ook vandaag voor 90% vastligt, maar dat je iedere dag een nieuwe kans krijgt om dezelfde situatie op een andere manier te benaderen. Ja mensen, this is Groundhog Day!

Natuurlijk neem ik mij voor om er een goede dag van te maken. Ik voel me niet helemaal fit, maar niemand die daar last van zal hebben. Ik word een inspirerende juf, een topkok, ik maak korte metten met mijn to-do lijst, en vervul de beroepen van systeembeheerder, voorraadbeheerder, inkoper, schoonmaakster, politieagent en mediator fluitend on the side. Zonder applaus. En dat lukt. Soms. En vaak ook niet. Als voormalig Chief Happiness Officer, kan ik de wetten achter de science of happiness dromen: 50% van het geluksgevoel wordt bepaald door je DNA, 10% door omstandigheden (oorlog, niet quarantaine in Oegstgeest) en 40% kun je zelf beïnvloeden. De maakbare 40%, waarbij je zelf bepaalt of je het glas half vol of half leeg ziet. Natuurlijk is dat een stukje makkelijker als je genen roze brilletjes dragen, maar ook de grootste pessimist kan, in een normaal gezonde situatie, zijn of haar gemiddelde geluksgevoel voor 40% naar boven bijstellen.

Tot zover de theorie; de praktijk is natuurlijk weerbarstiger. Het is vallen en opstaan en je ziet het iedere dag overal om je heen gebeuren. Good day, bad day; het is een continue afwisseling. Afgelopen vrijdag ging alles relatief soepel en konden we in huize Janssen zelfs het geduld opbrengen om 35 takes te wijden aan huiswerkopdracht “maak een kettingreactie” (waarvan ik nog steeds vind dat het een vrij sadistische opdracht is voor ouders die ernaast moeten werken, maar dat terzijde). Vandaag bestempel ik officieel als de quarantaine variant op Blue Monday. Niks gaat vanzelf, een pedagogisch debacle, alles loopt spaak! Aan de watsapp en het summiere contact op straat, merk ik dat we niet het enige gefrustreerde gezelschap zijn. Gedeeld leed is half leed, zullen we maar zeggen, maar als het het mij vraagt is het ook heel verklaarbaar. We zijn week 3 ingegaan van de periode waarin de scholen officieel gesloten zijn. De eerste weken waren nieuw, dat had iets leuks, de derde week wordt al snel routine, sleur. En dat in de wetenschap dat het zeker niet de laatste week zal zijn. Sterker nog, dat het nog wel eens heel lang kan gaan duren.

Dus houden we ons vast aan de geluksmomenten. Kikkerdril zoeken en delen met de buren. Een ijsje halen omdat de jongens zo hun best hebben gedaan. Een wandeling door de duinen. Een wijntje in de zon, netjes verdeeld over de stoep met anderhalve meter ertussen. Piekmomenten die normaal vluchtig aan je voorbij gaan, weet je, in een staat van slow living, extra op waarde te schatten. We zijn gezond, de kinderen kunnen nog lekker op straat spelen en in ons Centerparcs dorp, zul je je echt niet snel eenzaam voelen. Dat beseffen en daar dankbaar voor zijn, is hoe je de 40% positief kunt beïnvloeden. Geluksmomenten bestaan bij gratie van mindere momenten. Zonder Blue Monday geen Happy Sunday! This is Groundhog Day, mensen, morgen weer een kans om er iets moois van te maken!